Korelator, rejestracja, decyzje

Do efektorów powinny dopływać informacje określające, które z możliwych oddziaływań mają nastąpić, do tego zaś potrzebny jest tor informacyjny zawierający: — receptory, czyli organy do pobierania informacji z otoczenia, oraz — korelator, czyli organ do przetwarzania i przechowywania informacji.

Elementy korelatora służące do rejestracji będziemy nazywać rejestratorami.

Elementy korelatora służące do estymacji będziemy nazywać estymatorami.

Rejestratory i estymatory będziemy nazywać ogólnie elementami korelacyjnymi.

Energię płynącą między elementami korelacyjnymi będziemy nazywać energią korelacyjną.

Zgodnie z tym będą używane następujące terminy: — moc korelacyjna (K), czyli stosunek energii korelacyjnej do czasu, — przewodność korelacyjna (G), czyli przewodność drogi przepływu mocy korelacyjnej.

Zgodnie z tym będą używane następujące terminy: — moc korelacyjna (K), czyli stosunek energii korelacyjnej do czasu, — przewodność korelacyjna (G), czyli przewodność drogi przepływu mocy korelacyjnej.

Powstanie drogi o zwiększonej przewodności między elementami korelacyjnymi stanowi skojarzenie tych elementów, a pośrednio również potencjałów występujących w tych elementach (np. skojarzenie potencjałów receptorowych), organów związanych z tymi potencjałami (np. skojarzenie receptorów) oraz przyczyn występowania tych potencjałów (np. skojarzenie bodźców).

Przewodność korelacyjna takiej drogi stanowi rejestrat skojarzenia, a moc korelacyjna płynąca po takiej drodze stanowi korelat skojarzenia.

Z uwagi na to, że korelator ma dwa wejścia i dwa wyjścia (ściślej mówiąc, dwie grupy wejść i dwie grupy wyjść) oraz że jego funkcjonowanie jako przetwornika oddziaływań jest równoznaczne z procesem, w którym potencjały wejściowe powodują przepływ energii, wskutek czego powstają potencjały wyjściowe, trzeba rozróżniać następujące cztery potencjały: […] — potencjał efektorowy (V_e), wprowadzany przez korelator do efektora, […] […]

Jest więc zrozumiałe, że potencjał efektorowy musi być dostatecznie duży, a mianowicie reakcja efektora nastąpi dopiero wtedy, gdy potencjał efektorowy przekroczy próg czułości efektora, czyli będzie większy niż jego potencjał decyzyjny (Vd), tj. najmniejszy potencjał efektorowy wystarczający do spowodowania, żeby energia wykonawcza dopływała do tego efektora.

Przekroczenie potencjału decyzyjnego będzie określane jako decyzja.

Takie fluktuacje mocy korelacyjnej i potencjałów efektorowych mogą wreszcie spowodować, że zostaną przekroczone potencjały decyzyjne takich efektorów, których reakcje bynajmniej nie są najkorzystniejsze, czyli powstanie decyzja pochopna.

Wynika stąd również, że jeżeli oddziałanie homeostatu nastąpi przed reakcją, ale już po decyzji, to nie zapobiegnie reakcji, czyli będzie to refleksja spóźniona.